زیر باران باید رفت

 اشـــــک از غرور ز چشمـــان من نریــــخت

 هنـــگام رفتنش نگـهم رنــگ غـــم گرفـــــت

قلب من هرگاه تشنه مي شود عطش خود را با قطرهاي زيباي عشق فرو مي نشاند
ميدانم!ميدانم که اعماق وجودش عشقي را که پايدار نيست و زيبايي را که ماندگار نيست حقير ميشمارد تا هميشه عطشناک باقي بماند

                 

من ندانم که کيم!
من فقط می دانم
که تویی شاخه ی بيت غزل زندگيم

توهق هق گریه های مرا می شنوی